Ο οβελίας,τα πάρκα και η ιστορία της ΚΑΠ

Η τιμή του οβελία αποτελούσε πάντα σημαντικό και προτιμώμενο ειδησεογραφικό  θέμα τη Μ.Εβδομάδα. Πολύ περισσότερο φέτος που ο πόλεμος κτηνοτρόφων-εμπόρων μεσαζόντων παίρνει διαστάσεις κι η κοινωνία με το μισό εισόδημα απ το προγούμενο χρόνο στην τσέπη -να πρέπει μ αυτό να υποστηρίξει και τους άνεργους της οικογένειας και το κομπόδεμα να εξαντλείται-παρακολουθεί.
Γαι πρώτη φορά όμως παρακολουθεί κι ασχολείται και με το παρασκήνιο.
Κι εκεί πρώτο λόγο έχει η ιστορία της ΚΑΠ που κάποτε για όλους τους άσχετους αποτελούσε βαρετή είδηση έχει όμως μεγάλο ενδιαφέρον τώρα να μάθουμε: Εδώ,λοιπόν αναφέρεται συνοπτικά από τους Prtotagon η ιστορία της ΚΑΠ:  http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=14092 και η συνέχεια στην πρακτική του καθενός μας.
Και καθώς η  συζήτηση για την ΕΟΖ και τα κάθε είδους πάρκα εν μέσω παντελούς αφραγκίας καλά κρατεί ένας φίλος χοιροτρόφος μου υπενθύμισε μια συζήτηση που είχε μείνει στη μέση την προηγούμενη δεκαετία για τα κτηνοτροφικά πάρκα.
Ο ίδιος θυμόταν ως περιοχές που συζητήθηκαν τις Νεγράδες και το Μαζαράκι.
Προφανώς θα σταμάτησαν γιατί τότε οι επιδοτήσεις κάλυπταν τα πραγματικά προβλήματα και στις αρμόδιες υπηρεσίες υπήρχε ραθυμία και καλοί μισθοί.
Μήπως τώρα μπορεί να ξανανοίξει αυτή η συζήτηση απ όλους;
Κι άλλη συζήτηση, θα πείς; Ο κόσμος βράζει και θέλει λύσεις. Εθνικός σχεδιασμός δεν υπάρχει, ο ευρωπαϊκός δε μας συμφέρει, ο τοπικός είναι βραδυκίνητος  και λεφτά δεν υπάρχουν.
Μήπως ήρθε η ώρα για αυτενέργειες; Πρωτοβουλίες; Συνεργασίες   και συνεταιρισμούς ουσίας;
Θυμόμουν αυτές τις μέρες τα βιβλία του Νίκου Θέμελη.
Το Νίκο Θέμελη δεν τον παρακολούθησα ποτέ στη διοικητική-πολιτική του πορεία.
Τα βιβλία του-που διάβασα-μου τα χάρισαν.  Η αναζήτηση (1998), Η ανατροπή (2000), Η αναλαμπή (2003} περιγράφουν τη ζωή ανθρώπων δικών μας τους  προηγούμενους δύο αιώνες. Κι όταν λέω δικών μας εννοώ απ την Ήπειρο και συγκεκριμένα απ το Ζαγόρι και τη διασπορά , Ιταλία-Πόλη-Ρωσία. Με αφορμή την εκδήλωση για τον συγγαρφέα -δες εδώ- http://www.blod.gr/lectures/Pages/viewlecture.aspx?LectureID=394 θυμήθηκα σελίδες που περιγράφουν το πείσμα,τη θέληση, την εφευρικότητα,τον αγώνα ανθρώπων αυτοδημιούργητων που ξεκινούσαν απ το πουθενά μεγαλουργούσαν, ζούσαν καταστροφές κοσμογονικές και ξαναξεκινούσαν από το μηδέν με σύντροφο το Νόστο για την πατρίδα και το χωριό.
Εμείς δε θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε όπως εκείνοι;

Η μαυρη αιματοβαμένη εικόνα από την παλτεία Συντάγματος αποκαρδιώνει... Τα λουλούδια , τα κεριά , οι διαδηλώσεις στο σημείο αυτοχειρίας του συνταξιούχου σημειολογικά αποδίδουν διαφορετικά στον καθένα.
Θυμάμαι όταν έγινε το έγλημα με τους υπαλλήλους στη MARFIN,έτυχε να παω στην Αθήνα εκείνες τις  μέρες, και πέρασα απο κει, διάβασα όλα τα μηνύματα που είχαν τοποθετήσει οι περαστικοί. Αντικρουόμενα , ανόμοια, ανάλογα με τις σκέψεις και την τοποθέτηση του καθενός όπως και τα λουλούδια ή τα αναμνηστικά που εναπόθεταν στα αποκαίδια  ανάλογα με το τί είχε συγκινήσει τον καθένα.
 Κόκκινα γαρύφαλλα, λευκά τριαντάφυλλα, αρκουδάκια για το αγέννητο μωρό, σημειώματα να επιρρίπτουν ευθύνες στην πολιτεία, κρατικό έγκλημα το έλεγε άλλος, του αναρχικούς καταδίκαζε τρίτος, εκδίκηση ορκιζόταν εναντίον των αστυνομικών, του κράτους, των αναρχικών, των πολιτικών, των διαδηλωτών ο καθένας που είχε την ευαισθησία να πάει ως εκεί να τιμήσει τους νεκρούς, ανάλογα με τις σκέψεις του και τα συμπεράσματά του.
Προσπαθώ να μεγενθύνω τις φωτογραφίες να διαβάσω τα μηνύματα τώρα, στην αθηναική πλατεία.

 Το δικό του μήνυμα είναι αυτό:




















Δε νομίζω ότι έχει νόημα να παραθέσω διευθύνσεις για να διαβάστε μηνύματα απ όλη τη χώρα σε blogs-facebook-εφημερίδες , τα βρίσκετε και μόνοι σας. -Αν θες δε εδώ:-http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.fwtografia&id=1440#15
Κι αν θέλετε  κάντε  τον κόπο να τα συγκρίνετε με κεινα της ΜΑΡΦΙΝ.
Θα διαπιστώσετε μια συμφωνία πλέον, μια ομογνωμία  γιατί η κοινωνία τότε νόμιζε πως ήταν θυμωμένη, τώρα μάλλον θύμωσε πραγματικά.

Think global, act local

Έχει καιρό τώρα ανοίξει μια τεράστια συζήτηση, που έγινε κοινωνιολογικό ζήτημα  αλλά και μάθημα-εφαρμοσμένης πολιτικής μάλιστα- σε πανεπιστήμια ανά τον κόσμο, που είναι ζωντανό, εξελίσσεται, δυναμώνει, ..τρομοκρατεί αλλά και φέρνει την ειρήνη...
Τo ..blogging και οι τόποι κοινωνικής δικτύωσης με πρωταγωνιστή το FACEBOOK.
Θυμηθείτε την πλατεία Ταχίρ και την πρώτη επανάσταση που οργνώθηκε μεσω διαδικτύου, τις διώξεις και τη φίμωση των Bloggers στην Κίνα,δες εδώ: http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4707412, το occupy wall street  και πάει λέγοντας.
Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο λοιπόν δημοσιεύεται στα "ΝΕΑ" κι αναφέρεται σ' ένα νέο όρο στο "Do it yourself foreign policy" -δες εδώ: http://www.tanea.gr/kosmos/article/?aid=4707338.
Για να μη κουραζόμαστε με τα πηγαινέλα στους συνδέσμους παραθέτω το πιο ενεδιαφέρον κομμάτι και συγκεκριμένα τους νέους  όρους  για την άσκηση...διαδικτυακής ατομικής πολιτικής,

 

Λεξιλόγιο

Do-it-yourself foreign policy

Είναι η εξωτερική πολιτική «κάν' το μόνος σου». Μεμονωμένοι πολίτες ή μη κυβερνητικές οργανώσεις επηρεάζουν την παγκόσμια σκηνή εκμεταλλευόμενοι τους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης.

Do-it-yourself foreign aid

Οι διεθνείς αρωγές «κάν' το μόνος σου». Ο δημοσιογράφος των «New York Times» Νίκολας Κριστόφ ήταν ο πρώτος που υπογράμμισε τη σπουδαιότητα του φαινομένου της νέας αλληλεγγύης.

Η δύναμη της συνεργασίας

Είναι το αντίθετο της δύναμης των σχέσεων που κυριαρχεί στην παραδοσιακή εξωτερική πολιτική. Αντί για τις σχέσεις μεταξύ ηγεσιών, υπάρχει κινητοποίηση η οποία δεν είναι κάποιου συγκεκριμένου προσώπου, αλλά διάχυτη.

Citizen diplomat

Ο μη επαγγελματίας διπλωμάτης. Είναι ανάλογο αυτού που συνέβη με τη δημοσιογραφία όταν εμφανίστηκε το Διαδίκτυο. Επιτρέπει σε όλους να αναλαμβάνουν ρόλο διπλωμάτη.

 

                                                                  ΚΑΙ

Think global, act local

Είναι αυτό που επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά όλα τα κινήματα εδώ και 40 χρόνια: «Σκέψου τον πλανήτη, αλλά δράσε στο σπίτι σου». Τώρα το σλόγκαν γίνεται: «Build local, go global and change the world» (Φτιάξε στο σπίτι σου, βγες στον κόσμο και άλλαξέ τον).

 

 

Αυτές τις μέρες  έλλειψα στην Κωνσταντινούπολη σε μια συνάντηση παλιών φίλων  και συμφοιτητών κι άρχισα να προβληματίζομαι για την αρνητική στάση που κρατούσα ως τώρα στους τόπους κοινωνικής δικτύωσης.

Σίγουρα, πέρασε πολύς καιρός από τα ..16 μου για να επικοινωνώ μέσω Facebook ή twitter με τους φίλους μου, προτιμώντας σταθερές αξίες που είναι πιο κοντά στην  πάλαι ποτέ επιστολογραφία - αλλά μια σελίδα Think global, act local  για το Πωγώνι, ίσως να μπορούσε να πρσφέρει στη συνολική προσπάθεια για επιβίωση και ανάπτυξη.

Θα εγκαταλείψω λοιπόν εκείνη την κακιά και ιδαίτερα εσωστρεφή ..σκέψη για το POGONI ESPRESSO και το Πάσχα  θα προσπαθήσω με φίλους και συγχωριανούς να στήσω αυτή τη.. σελίδα στο FACEBOOK

 Ελπίζω λοιπόν πρώτα να έρθουν αυτοί για Πάσχα στο χωριό -τα μηνύματα ...καθόδου είναι ελάχιστα- κι ύστερα στην ανταπόκρισή σας.

 

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και νέα κι έντυπώσεις απ΄την...Πόλη , ίσως τις επόμενες μέρες.

 Γι άλλη μια φορά δεν κατάφερα να μάθω  περισσότερα για τη μεγάλη σχέση ανάμεσα σε εκατοντάδες  πωγωνίσιους που ξενιτεύτηκαν κάποτε,έζησαν και δημιούργησαν εκεί κι ανάμεσα τους κι ένας δικός μου προπαππούς που μόνη του εικόνα είναι μια φωτογραφία που θυμίζει το Βενιζέλο και πολλές οικογενειακές ιστορίες για το βίο και την πολιτεία τους ως φαρμακοποιός στην Πόλη. 

Αιτία η απόλυτη καταστροφή των αρχείων παντού σε κάθε εκκλησία, ίδρυμα, οργανισμό και φυσικά η ..έλλειψη χρόνου για μια τόσο φιλόδοξη έρενα.