Η τιμή του οβελία αποτελούσε πάντα σημαντικό και προτιμώμενο ειδησεογραφικό θέμα τη Μ.Εβδομάδα. Πολύ περισσότερο φέτος που ο πόλεμος κτηνοτρόφων-εμπόρων μεσαζόντων παίρνει διαστάσεις κι η κοινωνία με το μισό εισόδημα απ το προγούμενο χρόνο στην τσέπη -να πρέπει μ αυτό να υποστηρίξει και τους άνεργους της οικογένειας και το κομπόδεμα να εξαντλείται-παρακολουθεί.
Γαι πρώτη φορά όμως παρακολουθεί κι ασχολείται και με το παρασκήνιο.
Κι εκεί πρώτο λόγο έχει η ιστορία της ΚΑΠ που κάποτε για όλους τους άσχετους αποτελούσε βαρετή είδηση έχει όμως μεγάλο ενδιαφέρον τώρα να μάθουμε: Εδώ,λοιπόν αναφέρεται συνοπτικά από τους Prtotagon η ιστορία της ΚΑΠ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=14092 και η συνέχεια στην πρακτική του καθενός μας.
Και καθώς η συζήτηση για την ΕΟΖ και τα κάθε είδους πάρκα εν μέσω παντελούς αφραγκίας καλά κρατεί ένας φίλος χοιροτρόφος μου υπενθύμισε μια συζήτηση που είχε μείνει στη μέση την προηγούμενη δεκαετία για τα κτηνοτροφικά πάρκα.
Ο ίδιος θυμόταν ως περιοχές που συζητήθηκαν τις Νεγράδες και το Μαζαράκι.
Προφανώς θα σταμάτησαν γιατί τότε οι επιδοτήσεις κάλυπταν τα πραγματικά προβλήματα και στις αρμόδιες υπηρεσίες υπήρχε ραθυμία και καλοί μισθοί.
Μήπως τώρα μπορεί να ξανανοίξει αυτή η συζήτηση απ όλους;
Κι άλλη συζήτηση, θα πείς; Ο κόσμος βράζει και θέλει λύσεις. Εθνικός σχεδιασμός δεν υπάρχει, ο ευρωπαϊκός δε μας συμφέρει, ο τοπικός είναι βραδυκίνητος και λεφτά δεν υπάρχουν.
Μήπως ήρθε η ώρα για αυτενέργειες; Πρωτοβουλίες; Συνεργασίες και συνεταιρισμούς ουσίας;
Θυμόμουν αυτές τις μέρες τα βιβλία του Νίκου Θέμελη.
Το Νίκο Θέμελη δεν τον παρακολούθησα ποτέ στη διοικητική-πολιτική του πορεία.
Τα βιβλία του-που διάβασα-μου τα χάρισαν. Η αναζήτηση (1998), Η ανατροπή (2000), Η αναλαμπή (2003} περιγράφουν τη ζωή ανθρώπων δικών μας τους προηγούμενους δύο αιώνες. Κι όταν λέω δικών μας εννοώ απ την Ήπειρο και συγκεκριμένα απ το Ζαγόρι και τη διασπορά , Ιταλία-Πόλη-Ρωσία. Με αφορμή την εκδήλωση για τον συγγαρφέα -δες εδώ- http://www.blod.gr/lectures/Pages/viewlecture.aspx?LectureID=394 θυμήθηκα σελίδες που περιγράφουν το πείσμα,τη θέληση, την εφευρικότητα,τον αγώνα ανθρώπων αυτοδημιούργητων που ξεκινούσαν απ το πουθενά μεγαλουργούσαν, ζούσαν καταστροφές κοσμογονικές και ξαναξεκινούσαν από το μηδέν με σύντροφο το Νόστο για την πατρίδα και το χωριό.
Εμείς δε θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε όπως εκείνοι;
Γαι πρώτη φορά όμως παρακολουθεί κι ασχολείται και με το παρασκήνιο.
Κι εκεί πρώτο λόγο έχει η ιστορία της ΚΑΠ που κάποτε για όλους τους άσχετους αποτελούσε βαρετή είδηση έχει όμως μεγάλο ενδιαφέρον τώρα να μάθουμε: Εδώ,λοιπόν αναφέρεται συνοπτικά από τους Prtotagon η ιστορία της ΚΑΠ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=14092 και η συνέχεια στην πρακτική του καθενός μας.
Και καθώς η συζήτηση για την ΕΟΖ και τα κάθε είδους πάρκα εν μέσω παντελούς αφραγκίας καλά κρατεί ένας φίλος χοιροτρόφος μου υπενθύμισε μια συζήτηση που είχε μείνει στη μέση την προηγούμενη δεκαετία για τα κτηνοτροφικά πάρκα.
Ο ίδιος θυμόταν ως περιοχές που συζητήθηκαν τις Νεγράδες και το Μαζαράκι.
Προφανώς θα σταμάτησαν γιατί τότε οι επιδοτήσεις κάλυπταν τα πραγματικά προβλήματα και στις αρμόδιες υπηρεσίες υπήρχε ραθυμία και καλοί μισθοί.
Μήπως τώρα μπορεί να ξανανοίξει αυτή η συζήτηση απ όλους;
Κι άλλη συζήτηση, θα πείς; Ο κόσμος βράζει και θέλει λύσεις. Εθνικός σχεδιασμός δεν υπάρχει, ο ευρωπαϊκός δε μας συμφέρει, ο τοπικός είναι βραδυκίνητος και λεφτά δεν υπάρχουν.
Μήπως ήρθε η ώρα για αυτενέργειες; Πρωτοβουλίες; Συνεργασίες και συνεταιρισμούς ουσίας;
Θυμόμουν αυτές τις μέρες τα βιβλία του Νίκου Θέμελη.
Το Νίκο Θέμελη δεν τον παρακολούθησα ποτέ στη διοικητική-πολιτική του πορεία.
Τα βιβλία του-που διάβασα-μου τα χάρισαν. Η αναζήτηση (1998), Η ανατροπή (2000), Η αναλαμπή (2003} περιγράφουν τη ζωή ανθρώπων δικών μας τους προηγούμενους δύο αιώνες. Κι όταν λέω δικών μας εννοώ απ την Ήπειρο και συγκεκριμένα απ το Ζαγόρι και τη διασπορά , Ιταλία-Πόλη-Ρωσία. Με αφορμή την εκδήλωση για τον συγγαρφέα -δες εδώ- http://www.blod.gr/lectures/Pages/viewlecture.aspx?LectureID=394 θυμήθηκα σελίδες που περιγράφουν το πείσμα,τη θέληση, την εφευρικότητα,τον αγώνα ανθρώπων αυτοδημιούργητων που ξεκινούσαν απ το πουθενά μεγαλουργούσαν, ζούσαν καταστροφές κοσμογονικές και ξαναξεκινούσαν από το μηδέν με σύντροφο το Νόστο για την πατρίδα και το χωριό.
Εμείς δε θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε όπως εκείνοι;
