Είμαστε από καλή γενιά.

[Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα…], Οδυσσέα Ελύτη

 

Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα
Με τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μας
Παίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερό
Φρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες
Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθήσαμε
Και κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια.
Μια πεταλούδα πέταξε απ΄ τα στήθια μας
Ήτανε πιο λευκή
Απ΄ το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας
Ξέραμε πως δεν ήταν να σβηστεί ποτές
Πως δε θυμότανε καθόλου τι σκουλήκια έσερνε

Το βράδυ ανάψαμε φωτιά
Και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:

Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας
                         λέγε μας τη ζωή.

Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ΄ τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης, το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό, τόχουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε.

Είμαστε από καλή γενιά...

'Oχι, δεν μ έπιασε κάτι ξαφνικά, απλώς οι ποιητές του τόπου μας αποφάσισαν να κινητοποιηθούν κόντρα στην κατρακύλα μας  και κάνουν πορεία κι εκδηλώσεις την 21η του μήνα-παγκόσμια ημέρα ποίησης -. Κυλοφόρησαν αφίσες που γέμισαν το μετρό και την πρωτεύουσα (ρίξτε μια ματιά εδώ:http://www.21martiou.blogspot.com/) αλλά και το  διαδίκτυο κι είπα να βρω το απόσπασμα που επικαλούνται στην καμπάνια τους να το κάνω μια επανάλειψη.

Οι ποιητές μας διάλεξαν συγκεκριμένους στίχους από εμψυχωτές ποιητές (Ελύτη, Ρίτσο, Εμπειρίκο) και ζήτησαν οι στίχοι τους  να γίνουν πλακάτ.

Πλακάτ που νάχουν να πουν κάτι στον αδικημένο συνταξιούχο, τον άνεργο εργάτη, τον υποψήφιο μετανάστη φοιτητή; Μακάρι. 

Απ' όταν το διάβασα πολεμώ με το μυαλό μου που ανασύρει στίχους: "Η ζωή τραβά την ανηφόρα",  ".... κι αλλάξαμε ζωή",  "...σαν έτοιμος από καιρό αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που φεύγει", "....η Ελλάδα με πληγώνει", "...τόνα χτύπαε τ'αλλο χέρι από την απελπισιά", "...τα μάτια η πείνα εμαύρισε.." κ.α 

Παρηγοριέμαι μόνο  με κείνο το σύνθημα του '68: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΠΕΙΝΑΝΕ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΞΥΠΝΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ, έγραφαν για χρόνια πολλά οι τοίχοι ανά την Ευρώπη. Κοιτάζω το ρολόι τους και...12 παρα τέταρτο, συνοδοιπόροι των ποιητών. Διαλέξτε: Ξυπνητήρι ή καλάσνικοφ; 

Α! Κι ένα σακούλι με ψωμί πίσω απ΄την πόρτα -που προείπε κι ο Αγιος Κοσμάς- να σας  'μποδίσει την ώρα που θα φεύγετε για να το πάρετε μαζί σας......